همه شهر ديدش پر از تاب و توش « 1 » * ز مستان به گردون رسيده خروش « 2 » بپرسيد رويين كه اين بزم « 3 » چيست * به ايوان ما در فزونى ز كيست يكى گفت كافراسياب دلير « 4 » * بيامد بدين شهر پيران چو شير « 5 » بزرگان توران دو بهره سوار * فزونند با او ز بهر شكار « 6 » سپاه سپهبد همه گشته شاد * چو بشنيد رويين به كردار باد « 7 » بيامد شتابان بر شهريار « 8 » * ز انديشه خسته دل نامدار « 9 » به پيران خبر برد سالار بار * كه آمد سپهبد ز « 10 » دشت شكار خروشى برآمد ز شهر ختن * وزان نامداران لشكرشكن چو رويين به نزديك خسرو رسيد * سرشكش ز ديده به رخ برچكيد زمين را ببوسيد رويين گرد « 11 » * به مژگان همى خاك خانه « 12 » سترد چو افراسياب دليرش بديد * به دو گفت كاى نامور چه رسيد « 13 » چه افتاد مر پهلوان‌زاده را « 14 » * نبايد به غم جان آزاده را « 15 » همانا كه خستى « 16 » ز دشت شكار * وگر « 17 » گشتى از ميهمان سوگوار چو بشنيد رويين زبان برگشاد * كه جاويد بادا سرافراز شاد

--> ( 1 ) . ن : چو دريا به جوش . ( 2 ) . ن : همى كر شد از بانگ مردم دو گوش . ( 3 ) . ك : برز ( ؟ ) ؛ متن : پ ؛ ن : و گفتش بگوييد كاين بزم . ( 4 ) . ن : افراسياب آمده‌ست . ( 5 ) . ن : به مهمانى پهلو شه‌پرست . ( 6 ) . ن : بيت را ندارد . ( 7 ) . ن : بيت را ندارد . ( 8 ) . ن : به خان پدر . ( 9 ) . ن : پر از درد جان و پر از باد سر ؛ « ن » پس از اين بيت عنوان دارد ولى خوانده نمىشود . ( 10 ) . ك : به . ( 11 ) . ن : و آمد به پيش . ( 12 ) . ك : خامه ؛ متن : پ ؛ ن : همى بود بر پا به آيين خويش . ( 13 ) . ن : چو افراسيابش بديد آن‌چنان * به دو گفت اى پهلوان جهان ( 14 ) . ن : كايدون فرورفته‌اى . ( 15 ) . ن : تو گويى كه از خواب آشفته‌اى . ( 16 ) . ك : جستى ؛ پ : جشنى ؛ ن : مگر رنجه گشتى ؛ م : بيت را ندارد ؛ ( متن اصلاح قياسى است ) . ( 17 ) . ن : يا .